Pułapki w umowach dystrybucyjnych. #1: Target, który nie ma sensu.
Target w umowie dystrybucyjnej to konkretne zobowiązanie po stronie dystrybutora.
Negocjacja jego zakresu to nie roszczenie, ale sygnał, że dystrybutor wie, co będzie sprzedawał, w jakich warunkach i w jakim czasie można to sensownie ocenić.
Jeżeli umowa dystrybucyjna jest zawarta na rok, a przy tym:
inwestycja dystrybutora może nie mieć sensu. Szczególnie wtedy, gdy rynek nie zna jeszcze produktu.
Wejście w dystrybucję nowego produktu wymaga czasu.
Budowanie sieci, testowanie kanałów sprzedaży, edukacja klientów — to nie dzieje się w ciągu kilku miesięcy.
Target powinien to uwzględniać.
Bo po co dystrybutor ma inwestować w produkt, jeśli nie wie, czy za rok w ogóle będzie mógł go sprzedawać?
I dlaczego brak osiągnięcia targetu w bardzo krótkim czasie miałby rodzić sankcje, skoro rynek dopiero zaczyna poznawać produkt?
Target bez kontekstu czasowego to liczba wzięta z sufitu.
Targety uzgodnione z głową pokazują, że obie strony rozumieją produkt, rynek i realia współpracy, a nie tylko życzeniowy wolumen sprzedaży.
Pracujemy z umowami dystrybucyjnymi na co dzień. Napisz do nas, zanim ją podpiszesz.
Wydaje się, że wszystko jest proste.
Kończysz jedną umowę i zaczynasz drugą.
A potem okazuje się, że kilka zdań przeczytanych pobieżnie przy podpisywaniu dokumentów może mieć większy wpływ na Twoje decyzje zawodowe, swobodny rozwój działalności i możliwość współpracy z podmiotami, z którymi chcesz pracować za rok, dwa lub pięć lat.
#1 Targety oderwane od czasu trwania umowy
Target w umowie dystrybucyjnej to konkretne zobowiązanie po stronie dystrybutora.
Negocjacja jego zakresu to nie roszczenie, ale sygnał, że dystrybutor wie, co będzie sprzedawał, w jakich warunkach i w jakim czasie można to sensownie ocenić.
Praktyczne zestawienie postanowień, które warto przeanalizować przed zawarciem umowy, aby upewnić się, że jej treść odpowiada Twojemu modelowi biznesowemu i poziomowi ryzyka, który jesteś gotów zaakceptować.
Klauzula non-solicitation ma zabezpieczyć Cię przed sytuacją, w której kontrahent „podbiera” Twoich pracowników lub współpracowników po zakończeniu współpracy.
Dobra umowa dystrybucyjna nie powstaje w oderwaniu od realiów biznesowych. Dokument oparty wyłącznie na teoretycznych założeniach, bez uwzględnienia praktyki operacyjnej danej firmy, często nie zabezpiecza obszarów, które w rzeczywistości generują największe ryzyka i koszty.
Producent ≠ (zawsze) sprzedawca końcowy.
Zanim produkt trafi do klienta, często przechodzi przez kilka etapów i relacji kontraktowych. Jedną z kluczowych jest umowa dystrybucyjna — fundament współpracy między producentem a dystrybutorem.
Przed podpisaniem każdej umowy dystrybucyjnej dystrybutor powinien sprawdzić w szczególności: kompletność umowy, jej zrozumiałość, a także szczegóły dotyczące zamówień, opóźnień czy cen produktów oraz wiele więcej.
Obydwu stronom umowy dystrybucyjnej (producent + dystrybutor) zależy na tym samym. Ten wspólny cel to zwiększenie wolumenu sprzedaży.
To, w jaki sposób ten cel będzie realizowany może znaleźć swoje odzwierciedlenie w umowie dystrybucyjnej. Służą mu właśnie postanowienia dotyczące minimalnych progów zakupu, targetów sprzedażowych i KPI.
Ostatnie cztery zapytania ofertowe, jakie wpłynęły do nas z tak zwanego Internetu, dotyczyło kwestii NDA.
Cel, do jakiego dążył klient pytając o NDA, to zabezpieczenie czegoś, co dla jego biznesu jest bardzo cenne. Żeby nie wypłynęło na zewnątrz, żeby ktoś tego nie używał, żeby ktoś na tym nie zarabiał, żeby to zostało przy spółce, bo to jest spółki.
Jak ma boleć, niech boli nas wszystkich po równo, czyli o wyborze prawa właściwego i jurysdykcji w umowach dystrybucyjnych słów kilka
Podczas ostatnich negocjacji umowy dystrybucyjnej w obrocie międzynarodowym usłyszałam fajne uzasadnienie dla propozycji wprowadzenia do umowy arbitrażu neutralnego państwa.
Jak ma nas boleć, to niech boli nas po równo.