Zanim podpiszesz umowę dystrybucyjną – 17 kluczowych klauzul istotnych dla producentów i dystrybutorów

Ta lista obejmuje 17 kluczowych obszarów, które w praktyce najczęściej decydują o poziomie ryzyka, odpowiedzialności oraz realnej kontroli nad modelem dystrybucji,  zarówno w obrocie krajowym, jak i międzynarodowym.

Możesz wykorzystać ją jako narzędzie robocze:

• przejdź przez każdy punkt przy analizie swojej obecnej umowy,
• sprawdź, które kwestie są uregulowane precyzyjnie, a które wymagają większej uwagi,
• oceń, czy zapisy odpowiadają Twojemu modelowi biznesowemu i aktualnej pozycji negocjacyjnej.

Jeżeli na którymkolwiek etapie pojawią się wątpliwości, nasz zespół pozostaje do Twojej dyspozycji.

📩 kontakt@lubecka.law
🌐 www.lubecka.law

Podstawowym dokumentem regulującym zasady współpracy pomiędzy producentem, a dystrybutorem jest umowa dystrybucyjna. Czasem jest krótsza, czasem dłuższa, ale zawsze wymaga uwagi, jako jeden z elementów planowania określonego przedsięwzięcia biznesowego, współpracy czy ekspansji na rynki zagraniczne.

Przygotowaliśmy zestawienie 17 kluczowych klauzul w umowie dystrybucyjnej z perspektywy polskich producentów i dystrybutorów. Zanim jednak przejdziemy do konkretów, kilka praktycznych uwag o samym procesie zawierania tego rodzaju umów.

Po pierwsze – to, kto proponuje wzór umowy ma istotne znaczenie

Powszechnie uważa się, że strona wychodząca z własnym draftem umowy ustawia punkt wyjścia do negocjacji i w naturalny sposób przesuwa środek ciężkości zapisów na swoją korzyść. To ważny aspekt, jednak to, co w naszej ocenie jest równie istotne to wrażenie, jakie wywiera posiadanie własnych draftów umów koniecznych dla funkcjonowania biznesu przez polskich dystrybutorów i producentów. Komunikat, jaki wysyłamy do przyszłego partnera biznesowego, kiedy mamy możliwość zaproponowania swojej umowy, bo zadbaliśmy o to, mamy to przygotowane. Nie prowadzimy tego biznesu od przedwczoraj, mamy doświadczenie, zasoby i wiemy jak je chronić. A ta ochrona nie polega na pytaniu potencjalnego kontrahenta o to, czy mają może jakiś wzór umowy na potrzeby przyszłej współpracy. To nie jest sygnał, który chcesz wysłać do drugiej strony, rynku, klientów i kontrahentów. Niezależnie od tego, na czyim drafcie będziesz pracować przy konkretnej współpracy, zadbaj o to, by mieć własną umowę, którą będziesz mógł w tym celu zaoferować i negocjować.

Słysząc hasło ,,negocjacje kontraktu’’ możemy wyobrażać sobie wiele, a czasem niepotrzebnie usztywniać względem procesu, który wcale nie musi być nieprzyjemny. Negocjacje umowy mogą przybrać różną formę i wbrew powszechnemu wrażeniu, to nie zawsze spotkanie przy stole i starcie tytanów. Wielokrotnie negocjacje te sprowadzają się do wymiany uwag (redlines’ów) pomiędzy prawnikami czy działami prawnymi każdej ze stron. Rozmowy telefoniczne, spotkania online, call’e. Niezależnie od tego, czy negocjacje kontraktu mają formułę spotkań na żywo, czy online, cały ten proces można oddelegować do profesjonalistów, którzy zajmą się zabezpieczeniem tego, co najistotniejsze. 

Warto się też do niego przygotować i ustalić, które punkty są kluczowe dla danej współpracy. Próba przeforsowania absolutnie każdego zapisu umowy na swoją korzyść może szkodzić budowaniu dobrej relacji biznesowej. Z naszego doświadczenia dobre negocjacje kontraktowe to te, które są wypełnione słuchaniem, uwagą na perspektywę drugiej strony, okazywaniem zrozumienia, elastycznością i poszukiwaniem rozwiązań, jakie mogą uwzględnić aspekty najistotniejsze dla każdej ze stron przyszłej umowy.

Dobrą praktyką mogącą usprawnić proces zawierania umów jest też przygotowanie własnych fallback options, czyli alternatywnych rozwiązań, które będzie można zaproponować, gdy pierwotne stanowisko nie zostanie zaakceptowane przez kontrahenta.

To nie musisz być Ty, to może być Twój prawnik. Podpisywanie umowy w ciemno z zastawieniem Scarlett O’Hara, czyli ,,I’ll think about it tomorrow’’ może być niebezpieczne w skutkach. Nawet jeśli to podejście zdało egzamin w 99% przypadków, choć statystyki rzadko są tak optymistyczne, przyjdzie w końcu ten 1 lub 2, w których konsekwencje braku zapoznania się z podpisywanym dokumentem mogą mieć skutki tak poważne, że Ty i Twój biznes nie zapomnicie o nich przez lata. 

A teraz przejdźmy do praktyki.

Poniżej znajdziesz checklistę 17 kluczowych klauzul w umowie dystrybucyjnej

Każda dobra umowa powinna w sposób jasny odpowiadać na pytanie CO, KTO, DLA KOGO, KIEDY i NA JAKICH WARUNKACH ma zrobić. Ten, zdawałoby się prosty cel, nie zawsze jest jednak prawidłowo realizowany w praktyce.

Przedmiotem umowy dystrybucyjnej jest najczęściej zobowiązanie Producenta do cyklicznej dostawy jego produktów do Dystrybutora, który zobowiązuje się je od Producenta nabyć w celu dalszej odsprzedaży.

Definicje porządkują znaczenie pojęć, z którymi spotkamy się w dalszej części umowy. Warto zachować szczególną uwagę przy formułowaniu ich treści, gdyż zgodnie z założeniem stron, będą one miały takie, a nie inne znaczenie przyjęte w umowie.

Podstawowym uzgodnieniem biznesowym stron umowy dystrybucyjnej jest określenie, czy będzie to umowa dystrybucji wyłącznej, niewyłącznej czy selektywnej.

Umowa dystrybucji wyłącznej przyznaje dystrybutorowi prawo sprzedaży towarów na zasadzie wyłączności, często ograniczonej terytorialnie i czasowo. W uproszczeniu oznacza to, że tylko jeden dystrybutor jest uprawniony do sprzedaży produktów na danym rynku.

Dystrybucja niewyłączna polega na tym, że dystrybutor sprzedaje towary producenta równolegle z innymi dystrybutorami, bez gwarancji wyłączności.

Z kolei dystrybucja selektywna to model, w którym producent decyduje o tym, kto, w jaki sposób oraz za pośrednictwem jakich kanałów może sprzedawać jego produkty. Jest ona najczęściej stosowana w odniesieniu do towarów luksusowych lub technicznie złożonych.

Wybór konkretnego modelu dystrybucji oraz jego uregulowanie w treści umowy każdorazowo wymaga analizy przepisów dotyczących ochrony konkurencji. Chęć zabezpieczenia przyjętych ustaleń, w tym wprowadzenia sankcji za ich naruszenie, bywa zrozumiała, jednak postanowienia te nie mogą być kształtowane w sposób dowolny.

Umowy dystrybucyjne często wskazują, że konkretny Dystrybutor uzyskuje uprawnienie do dalszej sprzedaży produktów, jakie nabył od Producenta na określonym terytorium.

Wielokrotnie jest to związane z przyznaniem różnym Dystrybutorom wyłączności w zakresie dystrybucji produktów w danym kraju lub na określonym obszarze. Zapisy te mają na celu ograniczenie konkurencji pomiędzy różnymi Dystrybutorami, z którymi Producent zdecydował się na współpracę.

Zapisy dotyczące ograniczeń terytorialnych, wymagają uwzględnienia przepisów z zakresu ochrony konkurencji. O ile możliwe jest tworzenie ograniczeń w zakresie sprzedaży aktywnej, czyli wychodzenia do klienta spoza uzgodnionego w umowie terytorium w celu sprzedaży mu zakupionych produktów, o tyle sprzedaż bierna, czyli odpowiadanie na zapytania zainicjowane przez klientów nie powinny być przedmiotem zakazów.

Narzucenie dystrybutorom cen, po których mają być sprzedawane produkty nabyte od Producenta to kusząca wizja, jednak sprzeczna z przepisami prawa konkurencji (zarówno unijnego, jak i krajowego). W umowie dystrybucyjnej nie możemy wskazywać minimalnej czy sztywnej ceny odsprzedaży. Możemy jednak wskazać na ceny rekomendowane, tj. takie, do których można, ale nie trzeba się stosować.

W przypadku pomysłów z rozwiązaniem tego ,,problemu’’ na okrętkę, czyli poprzez określanie wysokości marży Dystrybutora, czy ,,zachęcania’’ go do trzymania określonego poziomu cen w drodze przyznawania mu rabatów, należy pamiętać, że przepisy prawa zakazują działań zmierzających do określenia minimalnych lub sztywnych cen sprzedaży zarówno wprost, jak i pośrednio. 

Ustawodawca widzi zatem, co tam kreatywnie próbujecie podziałać.

Minimalne poziomy zakupów, targety sprzedażowe i KPI to jedne z kluczowych postanowień umów dystrybucyjnych, bo bezpośrednio odnoszą się do wspólnego celu producenta i dystrybutora – wzrostu sprzedaży. Dla producenta są one sposobem na zabezpieczenie określonego wolumenu sprzedaży, dla dystrybutora natomiast wiążą się z oceną jego realnych możliwości finansowych i sprzedażowych. Właśnie dlatego sposób uregulowania tych kwestii w umowie ma istotne znaczenie dla równowagi kontraktowej i dalszej współpracy stron.

W praktyce targety i KPI mogą być ujęte w umowie „miękko” (jako zobowiązanie do podejmowania starań i działań marketingowych), „twardo” (jako obowiązek osiągnięcia konkretnych wyników, z jasno określonymi konsekwencjami ich niedotrzymania) albo w ogóle pominięte. Wybór konkretnego rozwiązania zależy m.in. od rodzaju produktu, siły marki, relacji między stronami oraz realnej zdolności dystrybutora do realizacji deklarowanych wyników. Dlatego tego typu postanowienia warto zawsze analizować w szerszym kontekście biznesowym, a nie traktować ich jako czysto formalnego dodatku do umowy.

Obowiązki promocyjne dystrybutora to ważny element umów dystrybucyjnych, bo mają bezpośredni wpływ na rozpoznawalność produktu i poziom jego sprzedaży. Dla producenta są sposobem, by upewnić się, że produkt nie tylko trafi do oferty, ale będzie też aktywnie promowany. Dla dystrybutora oznaczają zaangażowanie własnych zasobów – marketingowych, organizacyjnych i finansowych – w budowanie pozycji marki i zwiększanie popytu.

W praktyce obowiązki te mogą być ujęte w umowie w różnym stopniu szczegółowości. Czasem to jedynie ogólne zobowiązanie do podejmowania działań promocyjnych, innym razem konkretne wymagania dotyczące kanałów promocji, kampanii, budżetów czy raportowania efektów. Warto też doprecyzować, na jakich materiałach marketingowych dystrybutor ma bazować, kto je przygotowuje i czy ich treść wymaga akceptacji producenta. W przypadku umów dystrybucji selektywnej regulacje te mogą być jeszcze bardziej szczegółowe, obejmując konkretne kanały komunikacji. Jasno określone obowiązki promocyjne pomagają uporządkować oczekiwania stron i uniknąć nieporozumień co do tego, jak aktywnie dystrybutor powinien wspierać sprzedaż produktu.

Postanowienia umów dystrybucyjnych dotyczące warunków płatności w dużej mierze zależą od relacji biznesowej między kontrahentami, branży, w której działa producent, oraz zakresu kosztów koniecznych do poniesienia w związku z produkcją określonego towaru lub jego partii. 

Wielu producentów nie dostarczy towaru dystrybutorowi bez przedpłaty, która często przekracza połowę wartości zamówienia. Obok nich działają jednak podmioty, dla których standardem jest fakturowanie dopiero po prawidłowej dostawie towaru. Z tego powodu trudno mówić o uniwersalnych standardach warunków płatności, które sprawdzą się w każdej umowie. Można natomiast wskazać standardy dopasowane do konkretnej branży i realiów danego biznesu.

Postanowienia umów dystrybucyjnych dotyczące dostaw wymagają szczególnej uwagi ze strony kontrahentów. Dostawy mogą być realizowane cyklicznie, w zależności od bieżącego zapotrzebowania, bądź w związku z zamówieniami składanymi przez dystrybutora. Wiele zależy w tym zakresie od specyfiki branży oraz rodzaju produktu, który ma być dystrybuowany. Sprawność dostaw oraz ich terminowa realizacja mają często istotny wpływ na możliwość wywiązania się przez dystrybutora ze zobowiązań wobec jego klientów. Obowiązek terminowej dostawy nabiera szczególnego znaczenia w przypadku umów zawieranych przez dystrybutora w reżimie Prawa zamówień publicznych.

Z tego względu postanowienia umowne dotyczące dostaw powinny określać nie tylko tryb, terminy oraz zasady ich realizacji, lecz także przewidywać mechanizmy zabezpieczające strony umowy na wypadek ewentualnych opóźnień, w tym również takich, które nie są zawinione przez żadną ze stron.

W przypadku dostaw międzynarodowych niezwykle istotne znaczenie mają także klauzule Incoterms opracowane przez Międzynarodowa Izba Handlowa w Paryżu. Ich rolą jest określenie podziału obowiązków stron transakcji związanych z dostawą towarów, rozkładu ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru w trakcie transportu, a także kosztów transportu, opłat celnych, zobowiązań eksportowych i importowych oraz ubezpieczenia. Zamiast rozbudowanych ustaleń umownych kwestie te ujmowane są w formie krótkich klauzul, takich jak DAP, EXW czy DDP, których znaczenia nie można pomijać.

Odpowiedzialność za wady produktów, zarządzanie procesem ich zgłaszania i usuwania (w tym wymiany lub naprawy), a także prowadzenie serwisu posprzedażowego są w umowach dystrybucyjnych często bagatelizowane, mimo że w praktyce obszar ten bywa jednym z największych wyzwań. Umowa dystrybucyjna nie powinna ograniczać się wyłącznie do wskazania okresu gwarancji udzielanej przez producenta (np. 24 miesięcy), lecz w sposób precyzyjny regulować, jakie działania powinny zostać podjęte w momencie zgłoszenia wady produktu przez klienta końcowego i kto ma je podejmować.

Skala problemów praktycznych, do jakich może dojść w związku z obowiązkiem dostarczenia produktu wolnego od wad — zwłaszcza w przypadku dostaw transgranicznych — jest trudna do przewidzenia. Rolą umowy jest zatem wyznaczenie jasnej ścieżki postępowania, umożliwiającej ich sprawne i praktyczne rozwiązywanie.

Umowa dystrybucyjna może nakładać na dystrybutora obowiązek utrzymywania określonego poziomu zapasów magazynowych produktów przeznaczonych do sprzedaży klientom końcowym, w celu zapewnienia sprawności dostaw oraz ochrony wizerunku marki. Umowa może również zawierać postanowienia dotyczące warunków przechowywania produktów, a także przewidywać możliwość ich okresowej kontroli przez przedstawicieli producenta.

Umowa dystrybucyjna może, choć nie musi, nakładać na dystrybutora obowiązek powstrzymania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec producenta. W praktyce najczęściej dotyczy to ograniczenia możliwości sprzedaży produktów konkurencyjnych w okresie obowiązywania umowy, a niekiedy także przez określony czas po jej rozwiązaniu.

Zakazy konkurencji w umowach dystrybucyjnych przybierają różne formy i zdarza się, że są sformułowane w sposób nadmiernie szeroki, pozbawiony uzasadnienia gospodarczego, a nawet budzący wątpliwości co do ważności takiego postanowienia. Zamiast tworzyć zapisy tak rozległe, że w praktyce mogą okazać się nieskuteczne, warto zastanowić się, jakim realnym celom mają one służyć oraz jakie interesy rzeczywiście warto zabezpieczyć w umowie w sposób efektywny.

Indemnification provisions i hold harmless provisions to postanowienia umowne, które pojawiają się w niemal każdej umowie dystrybucyjnej zawieranej w obrocie międzynarodowym. Ich stosowanie jest zatem pewnego rodzaju standardem. 

W stosunkach krajowych postanowienia indemnifikacyjne występują znacznie rzadziej, co może być przyczyną mniejszej ilości uwagi, jaka jest im poświęcana przez polskich przedsiębiorców w sytuacjach, w których pojawiają się one w kontrakcie negocjowanym z partnerem zagranicznym. Wielokrotnie postanowienia te traktowane są jako typowa klauzula, nad którą można przejść do porządku dziennego. 

Celem wprowadzenia indemnification provisions i hold harmless provisions do kontraktu jest rozłożenie ryzyka związanego z zawarciem umowy pomiędzy jej stronami. 

W większości przypadków klauzule te służą doprowadzeniu do sytuacji, w której jedna ze stron jest odpowiedzialna za zrekompensowanie drugiej z nich szkody lub straty powstałej w związku z określonymi działaniami lub zaniechaniami oraz przeniesienie na nią odpowiedzialności związanej z wystąpieniem określonego w umowie zdarzenia.

Postanowienia dotyczące poufności to zdecydowanie nie jest ta część umowy, którą można pominąć bez czytania. Każdej współpracy, w tym także umowie dystrybucyjnej, powinna towarzyszyć chwila refleksji: czy w trakcie współdziałania będziemy przekazywać drugiej stronie informacje, które mają dla nas szczególną wartość i których nie chcielibyśmy ujawniać szerokiemu gronu odbiorców.

Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, umowa powinna chronić takie informacje w sposób konkretny i przemyślany, a także jasno wskazywać konsekwencje naruszenia ustalonych zasad. Paradoksalnie bowiem, zbyt szerokie i ogólne określenie informacji poufnych może prowadzić do sytuacji, w której w praktyce nic istotnego nie jest realnie zabezpieczone. Znacznie lepszym rozwiązaniem jest poświęcenie czasu na precyzyjne ustalenie, co rzeczywiście chcemy chronić, jak te informacje nazwać i w jaki sposób ograniczyć możliwość ich swobodnego wykorzystywania na zewnątrz.

Zarówno umowy o zachowaniu poufności (NDA), jak i klauzule poufności w umowach głównych, nie powinny być traktowane jako formalność. Zasady poufności mogą być uregulowane w odrębnym dokumencie albo stanowić część kontraktu, jednak w praktyce doświadczeni przedsiębiorcy wiedzą, że NDA warto podpisać już na bardzo wczesnym etapie współpracy. Często nawet podczas pierwszych rozmów dochodzi bowiem do przekazania informacji, które wymagają odpowiedniej ochrony.

Postanowienia określające, jak długo strony są związane zobowiązaniami wynikającymi z kontraktu oraz na jakich zasadach możliwe jest jego zakończenie, należą do tych elementów umowy, na które warto zwrócić uwagę w pierwszej kolejności, a nie dopiero na końcu. To one w dużej mierze mogą determinować dalsze decyzje dotyczące prowadzenia lub zakończenia współpracy z kontrahentem.

Umowa dystrybucyjna może zostać zawarta na czas oznaczony albo nieoznaczony. Strony mają przy tym możliwość przewidzenia mechanizmu jej automatycznego przedłużenia, jak również określenia zasad i formy jej przedłużenia, wypowiedzenia lub rozwiązania.

W tym kontekście szczególnie istotne są skutki rozwiązania lub wygaśnięcia umowy dla wzajemnych zobowiązań stron. Chodzi między innymi o to, jakie płatności powinny zostać dokonane, które kwoty stają się wymagalne, jak należy postąpić z zapasami magazynowymi pozostającymi w posiadaniu dystrybutora oraz co dzieje się z zamówieniami złożonymi, lecz niezrealizowanymi do momentu złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy.

Postanowienia te mają kluczowe znaczenie i zdecydowanie nie ograniczają się wyłącznie do wskazania czasu trwania umowy dystrybucyjnej oraz formalnego trybu jej zakończenia.

Postanowienia umowne dotyczące jurysdykcji sądu oraz prawa właściwego są często uznawane za jedne z najważniejszych elementów całej umowy dystrybucyjnej. Taka ocena pojawia się jednak zazwyczaj nie po stronie biznesu, lecz prawników przygotowujących tego rodzaju kontrakty. Przedsiębiorcy koncentrują się bowiem przede wszystkim na uzgodnieniach dotyczących kwestii praktycznych, takich jak terminy realizacji, płatności czy obowiązki gwarancyjne – a więc wszystkiego, co ma kluczowe znaczenie dla bieżącej współpracy stron. Naturalne jest również to, że rozpoczynając wspólne przedsięwzięcia biznesowe, nie chcemy myśleć o ewentualnym sporze, który mógłby powstać pomiędzy kontrahentami.

Jurysdykcja sądu odpowiada na pytanie, gdzie taki potencjalny spór będzie się toczył. Czy będzie to państwo dystrybutora, producenta, czy może państwo neutralne – zgodnie z zasadą „niech boli po równo”? W praktyce często zdarza się, że silniejsza strona transakcji jest w stanie wynegocjować postanowienia jurysdykcyjne korzystne przede wszystkim dla siebie. Choć zapisy umowne dotyczące jurysdykcji są niewątpliwie istotne, nasza praktyka pokazuje, że spory pomiędzy kontrahentami z różnych państw członkowskich nie są zjawiskiem powszechnym. Nawet zatem jeśli nie uda się wywalczyć korzystnego dla siebie postanowienia w tym zakresie, warto poświęcić więcej uwagi innym kluczowym zapisom umownym, istotnym dla bieżącej współpracy stron.

Prawo właściwe to z kolei pojęcie określające, jakie przepisy prawne będą miały zastosowanie do relacji umownych pomiędzy stronami. Bagatelizowanie postanowień dotyczących prawa właściwego nie jest zalecane. Nawet jeśli nie jesteśmy w stanie wynegocjować zastosowania prawa własnego państwa do umowy dystrybucyjnej, warto przynajmniej mieć świadomość, jak istotny wpływ na daną umowę mogą mieć przepisy obcego porządku prawnego. W niektórych przypadkach może to wymagać konsultacji z zagraniczną kancelarią prawną, choć nie jest to regułą.

W ostatnich latach szczególnego znaczenia nabrały postanowienia umów międzynarodowych odnoszące się do tzw. siły wyższej („force majeure”). Celem wprowadzania tego rodzaju klauzul jest ochrona interesów stron na wypadek, gdyby realizacja zobowiązań umownych stała się niemożliwa lub istotnie utrudniona z powodu wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, pozostających poza ich kontrolą.

Znaczenie klauzul siły wyższej jest szczególnie widoczne w umowach dystrybucyjnych, które bardzo często wiążą się z dostawami transgranicznymi. Towar bywa transportowany drogą lądową, morską lub lotniczą z jednego państwa, a niekiedy nawet z jednego kontynentu, do drugiego. W toku takich dostaw mogą wystąpić opóźnienia wynikające z czynników niezależnych od którejkolwiek ze stron, a także sytuacje całkowicie nieprzewidywalne, takie jak zakłócenia w międzynarodowych łańcuchach dostaw, prowadzące do dalszych konsekwencji po stronie realizacji umowy.

Z tego względu wszelkie okoliczności o charakterze nagłym, nieplanowanym i niemożliwym do przewidzenia powinny znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w umowie dystrybucyjnej, w szczególności w jej części dotyczącej siły wyższej. Warto poświęcić tym postanowieniom więcej uwagi, niż ma to zwykle miejsce w praktyce kontraktowej. Ograniczenie się do mechanicznego powielania standardowych klauzul i ich bezrefleksyjna akceptacja mogą bowiem prowadzić do niepożądanych, a niekiedy dotkliwych skutków dla stron umowy.

W końcowej części umowy dystrybucyjnej znajdziemy postanowienia, na które warto zwrócić uwagę choćby po to, aby nie utrudniać sobie życia. 

Można w niej określić sposób komunikacji stron w sprawach istotnych z punktu widzenia wykonywania ich obowiązków umownych.

Warto również rozważyć, w jakim trybie strony będą mogły zmieniać treść zawartej między nimi umowy dystrybucyjnej oraz czy każdorazowo konieczne będzie zachowanie formy pisemnej, która w praktyce bywa dość niewygodna, jeśli nie jest bezwzględnie wymagana z innych względów, na przykład dla dochowania odpowiedniej formy czynności prawnej.

W obrocie międzynarodowym często spotyka się także klauzule wskazujące, że strony podpisujące umowę są niezależnymi kontraktorami, a ich współpraca nie oznacza zawarcia umowy spółki ani nawiązania szerszej relacji niż ta, która wynika bezpośrednio z treści umowy dystrybucyjnej.

Umowa dystrybucyjna to dokument, który realnie wpływa na:

• Twoją marżę,
• zakres odpowiedzialności,
• stabilność współpracy,
• możliwość wyjścia z relacji biznesowej,
• oraz pozycję negocjacyjną w przyszłości.

Najwięcej problemów w praktyce wynika z niedoprecyzowanych zapisów dotyczących wyłączności, cen, targetów, odpowiedzialności czy rozwiązania kontraktu.

Jeżeli planujesz wejście na nowy rynek, zmianę modelu dystrybucji albo renegocjację warunków współpracy, to właściwy moment, aby uporządkować kwestie kontraktowe.

Skontaktuj się z nami, jeśli chcesz zaprojektować lub przeanalizować swoją umowę dystrybucyjną w sposób strategiczny, a nie wyłącznie formalny.

📩 kancelaria@lubecka.law
🌐 www.lubecka.law

_

Kancelaria Lubecka.law

Razem z zespołem Lubecka.law wspieramy przedsiębiorców, którzy rozpoczynają swoją działalność, jak i funkcjonującymi na rynku od wielu lat. Pracujemy z Klientami działającymi w obszarach takich jak produkcja, dystrybucja, sprzedaż, usługi, zarówno na terenie kraju, jak i na rynkach międzynarodowych. Ponad połowa naszych usług to analiza, opiniowanie i przygotowywanie umów B2B w obrocie międzynarodowym. 

Współpracujemy z Klientami działającymi w branżach takich jak: 

• dystrybucja urządzeń, 
• design & build dla gastronomii, 
• HoReCa – segment B2B premium, 
• projektowanie i produkcja wyposażenia gastronomii premium, 
• targowo-wystawiennicza, 
• wellness & spa, 
• gamingowa, 
• IT.

Zapraszamy do kontaktu

📩 kancelaria@lubecka.law
🌐 www.lubecka.law